Tarihsel süreçte Türkistan’daki Anau bölgesinde yapılan kazılarda; kazı başkanı olan Amerikalı arkeolog ve tarihçi Raphael Pumpelly, kazılardan elde edilen materyalleri karbon testine tabi tuttuktan sonra kaleme aldığı “Anau Medeniyeti” adlı kitabında, Türklerin insanlık tarihindeki en büyük medeniyetin kurucusu olduğunu bizzat açıklar. Bu tarih, M.Ö. 10.000 yıllarına kadar teyit ve tespit edilir.

Bu bölgede iki bin yıl sonra başlayan iklimsel kuraklık ve diğer sosyolojik olaylar neticesinde başlayan göç hareketleri üç kolda gerçekleşir: Birincisi, bugünkü Rusya toprakları üzerinden Avrupa’ya (İngiltere adasına kadar); ikincisi doğuya, Asya ve Güney Asya topraklarına doğru; üçüncüsü ise güneye, yani bugünkü Kafkasya üzerinden Türkiye, Irak ve Suriye ile daha güneye doğru olmuştur.

Gelen bu üçüncü kol, günümüzden sekiz bin yıl öncesine, yani M.Ö. 6000’li yıllara denk gelir. Bu gelen Türk milleti, adı daha sonra tarihe “Sümerler” olarak geçen topluluktur.

Konunun kapsamlı olması sebebiyle bir tespit ile başlayayım: Uruk şehrinin adı, Gök Tanrı’nın adı olan “Anu” idi.

Bu geliş; Mezopotamya bölgesindeki iki büyük nehrin ıslahı, nehir yataklarının değiştirilmesi ve bataklıkların kurutulmasıyla geçen 150 yıllık bir imar süreci sonunda gerçekleşmiştir. Böylece bugünkü Fırat ve Dicle nehrinin konumu elde edilmiştir. Bölge halkına dair henüz bir belge bulunamamıştır; ancak ilerleyen yıllarda Sami ırkına mensup insanların daha aşağıdan, yani Filistin ve Arabistan’dan bölgeye işçi olarak çalışmaya geldiği yazılı belgelere geçmiştir.

Daha sonraki yıllarda Sami kavminin nüfusu ve konuşma yoğunluğu oldukça artmıştır. Sami kavmine mensup kişiler zamanla Sümer Devleti’nde resmi görevler ve unvanlar da almıştır. İlk binlerce yıl resmi dil sadece Sümercedir. İlerleyen yıllarda Sami kavimlerinin kendi dillerinde konuşma özgürlüğü elde etmesinin bir sonucu olarak, dört bin yıl sonra, yani M.Ö. 2000’li yıllarda Sami kavimleri bir araya gelerek Sümer Devleti’ni yıkarlar.

Anladığım kadarıyla Sami kavimleri ilk birlikteliği dil üzerinden sağlarlar. Öyle ki, M.Ö. 1800’lerde bu coğrafyada artık Sümercenin esamesi bile okunmaz.

Bir diğer önemli husus da şudur: Sami kavimleri sadece güneyden değil, İran tarafından da gelmiştir. Belgelerin analizi sonucu, bu toplanmanın bin yıl kadar sürdüğü görülüyor. Türkler onları ne asimile ediyor ne de onlara soykırım uyguluyor. Hatta Sümerler için “dünyadaki ilk laik devlet” de diyebiliriz.

Bu süreçlerde İran’ın Zagros Dağları bölgesinden gelen bir kavim daha vardır: Adları Gutilerdir. Bugünkü Kürtlerin ataları olan bu topluluk, Sümer Devleti’nin himayesinde bölgedeki zengin insanların sürülerine çobanlık yaparlar. Zamanla onlar da çoğalır; tarla ve bahçe işlerine bakmaya başlarlar. Bu iki kavim (Sami ve Gutiler) o kadar çoğalır ki zamanla Sümerler azınlık durumuna düşer.

Sami ırkı liderliğinde Sümerler yıkılır ve Akad Devleti kurulur. Gutiler bu süreçte Sami kavimlerinin en büyük destekçisi olmuşlardır. Ancak bir rivayete göre 41, bir rivayete göre 90 sene sonra, geldikleri Zagros Dağları’na doğru bu Sami kavimleri tarafından sürülürler.

Zaman geçer ve bu coğrafya tekrar önce Selçuklu Devleti, sonra da Osmanlı Devleti’nin toprağı olur.

Yazıyı kaleme alırken bir anda aklıma geldi; Sultan Alparslan’ın bu Irak ve Suriye bölgesi halkları için kullandığı terim “Deylimliler”dir. Ne demişti büyük Sultan: “Bu bölge insanından hain çıkar, din düşmanlığı çıkar ama en önemlisi Türk’e düşmanlık çıkar.” Şimdi bu sözün manasını çok daha iyi anlıyorum.

Bu yazıyı kaleme almaktaki maksadım, bugün bir grup Siyonist’in “bu topraklarda hakkımız var” diyerek yaptıkları propagandaya tarihi bir cevap vermekti; ancak konu başka noktalara da temas etti. Kürtlerin de bu topraklarda bir söz hakkı yoktur. Bu topraklardaki en eski topluluklar Süryaniler ve Keldanilerdir.

Kadim Türk devleti yine büyük bir alicenaplık göstererek bu küçük topluluklara hem bir şans hem de bir lütufta bulunmuştur.

Devletime bir sözüm var: Dilimizden asla taviz vermeyiniz lütfen.

Necati YÜZÜAK